Testowanie rur PP-R opiera się głównie na krajowej normie GB/T 18742.2-2017 „Systemy rur polipropylenowych do ciepłej i zimnej wody - Część 2: Rury”, która oficjalnie weszła w życie 1 maja 2018 r. i zastąpił wersję z 2002 r. W niniejszej normie określono wymagania techniczne, metody badań i zasady kontroli rur PP-R.
Kluczowe elementy testowe obejmują specyfikacje wymiarowe (odchylenie grubości ścianki kontrolowane w granicach ±0,15 mm, nominalna średnica zewnętrzna ma rygorystyczne normy), współczynnik skurczu wzdłużnego (mniejszy lub równy 2%), wytrzymałość hydrostatyczną (musi wytrzymać ciśnienie 16 MPa przez 1 godzinę w temperaturze 20 stopni bez pękania i przejść 165-godzinny test wytrzymałości hydrostatycznej w temperaturze 95 stopni), test udarności belki z prostym podparciem (współczynnik pękania mniejszy lub równy 10%), zawartość popiołu (popiół z rur zawartość mniejsza lub równa 1,5%), temperatura topnienia, czas indukcji utleniania (powinien być większy lub równy 20 minut) i przepuszczalność światła (powinna być mniejsza lub równa 0,2%; w przypadku przekroczenia normy należy zaznaczyć „nie do montażu powierzchniowego”). Parametry higieniczne muszą być zgodne z normą GB/T 17219-1998 „Norma oceny bezpieczeństwa dla urządzeń do przesyłu i dystrybucji wody pitnej oraz materiałów ochronnych”.
Kluczowe znaczenie ma także badanie jakości surowca, obejmujące takie wskaźniki jak masa cząsteczkowa (od 300 000 do 800 000) i szybkość płynięcia stopu (MFR dla rur powinien mieścić się w przedziale 0,2-0,4 g/10 min). Wymóg czystości surowca stanowi, że należy użyć losowego kopolimeru polipropylenu (PP-R), a ilość dodanego materiału pochodzącego z recyklingu nie powinna przekraczać 10%.
W przypadku produktów takich jak rury kompozytowe z aluminium-PP-R-z tworzywa sztucznego badania należy również przeprowadzić zgodnie z odpowiednimi normami branżowymi (takimi jak CJ/T 210-2005 „Rury kompozytowe z losowego kopolimeru polipropylenu (PP-R) aluminiowo-plastikowego”).
